تبلیغاتی که چندان بی اثر نبوده و آنگونه که مرکز آمار ترکیه می گوید؛ ایرانی ها در سال گذشته میلادی ۷ هزار و ۱۸۹ ملک در ترکیه خریداری کردند که طبق همین منبع آماری نسبت به سال 2017 رشد ده برابری را نشان می دهد. البته ترکیه تنها مقصد ایرانیان برای خرید ملک نیست، امارات، ارمنستان، قبرس، گرجستان، اسپانیا، کانادا و ... هم کشورهایی هستند که ایرانیان در آنجا با خرید ملک سرمایه گذاری انجام داده اند؛ گفته می شود که ایرانی‌ها هر سال به طور متوسط ۴ میلیارد دلار، ارز برای خرید خانه در خارج از کشور هزینه می‌کنند. 

برای مثل در سال‌های ۲۰۱۷ و ۲۰۲۰ ایرانی ها، هر سال ۷۲۰۰ خانه در ترکیه خریداری کرده اند. با حتساب ۲۰۰.۰۰۰ دلار که شرط ارایه پاسپورت ترکیه است‌، دست کم ۱.۵ الی ۲ میلیارد دلار به مقصد ترکیه از ایران خارج شده است. امار دقیقی از خرید ملک توسط ایرانی ها در سایر کشورها در دست نیست. اما با همین رقمی که به مقصد ترکیه از کشور خارج شده است، هزاران واحد ساختمانی می توان در کشور ساخت. اما چرا خریداران ملک حاضر نیستند پولشان را در داخل کشور سرمایه گذاری کنند؟ 

رویا که عمدتا برای خرید و تفریح به استانبول ترکیه سفر می کرده و حالا یک واحد آپارتمانی در این شهر خریده است، انگیزه خود را اینگونه عنوان می کند: من هر سال چند بار برای خرید، تفریح، شرکت در کنسرت و دیدار اقوام به ترکیه سفر می کردم، قصد کردم یک ویلا در شمال کشور تهیه کنم، اما با مشورت دوستان تصمیم گرفتم، با این مبلغ در ترکیه ملک بخرم، چرا که به لحاظ فرهنگی آزادتر است، قیمتها مانند ایران است و در بعضی موارد مانند پوشاک ارزانتر از ایران هم هست، تنوع محصولات اورجینال بالاست. 

در کل ترجیح دادم به جای خرید ویلا در شمال با همان پول در ترکیه ملک بخرم. حسن شخص دیگری است که در یکی از شهرهای مدیترانه ای ترکیه خانه خرید است و می گوید برای شغلش و اینکه بتواند از پاسپورت ترکیه استفاده کند به خرید ملک در ترکیه روی آورده است. وی که یک تاجر مواد غذایی است می گوید: معمولا فرایند اخذ ویزا با پاسپورت ایرانی برای حضور در کشورهای اروپایی و حتی برخی کشورهای همسایه چندین هفته طول می کشید لذا تصمیم گرفتم با اخذ پاسپورت ترکیه این روند را تسهیل کنم.

به عنوان کسی که کشورش را دوست دارد و نمی خواهد سرمایه های وطنی از ایران خارج شود چه باید به این افراد می گفتم که مجاب شوند اشتباه کرده اند؟ چه می توانم بگویم؟ هیچ! در شرایطی که مردم ایران برای حداقلهای زندگی به اندازه بالاترین استانداردهای اروپایی هزینه می کنند و در نهایت نمی توانند به اندازه پولشان خدمات دریافت کنند، چگونه می توان آنها را متقاعد کرد که سرمایه شان را از کشور خارج نکنند؟

به اعتقاد نگارنده، با سه سیاست می توان سرمایه های داخلی را حفظ کرد، اول گشایشهای فرهنگی، مساله ای که نمی توان به راحتی از کنار آن عبور کند، باید مناطقی مانند مناطق آزاد اقتصادی با عنوان مراکز آزاد فرهنگی ایجاد شود؛ چون چه دوست داشته باشیم چه نه، بسیاری از افراد به دلیل آزادی هایی که در پوشش و ... وجود دارد زندگی در کشوری مانند ترکیه را ترجیح می دهند. 

دوم، باز کردن درهای کشور به روی جامعه جهانی است به حدی که اعتبار به گذرنامه ایرانی برگردد و افراد به راحتی و بدون اتلاف وقت بتوانند به کشورهایی که با آنها تجارت می کنند یا تحصیل میکنند رفت و آمد کنند و سوم ثبات اقتصادی است که هزینه زندگی در کشور را کاهش داده و در عین حال سرمایه افراد را ضمانت کند.

گروه مسکن - تجارت آنلاین